آیا واقعاً یک شهر می تواند 100٪ تجدید پذیر باشد؟ پیچیده است


در سال 2014 ، بورلینگتون ، ورمونت ، محل تولد بستنی بن و جری و پایمال کردن سناتور برنی سندرز ، اعلام کرد که به مرحله انرژی رسیده است. این شهر 42000 نفری که سواحل دریاچه شامپلین را در آغوش گرفته است ، انرژی کافی را از منابع تجدید پذیر تولید می کند تا تمام نیازهای برق خود را تأمین کند. بورلینگتون ، اعلام شده توسط دولت شهر ، یکی از اولین “شهرهای تجدید پذیر” آمریکا بود.

از آن زمان ، جورج تاون ، تگزاس ، آسپن ، کلرادو و چندین شهر کوچک دیگر در سراسر کشور به Burlington پیوستند. و گرچه برخی از شهرها از یک مزیت برخوردار هستند – بورلینگتون از مقدار زیادی انرژی برق آبی و چوب کافی برای سوزاندن زیست توده بهره مند است – بسیاری از کسانی که برای انرژی از سوخت های فسیلی استفاده می کنند به آنها می پیوندند. امروز ، بیش از 170 شهر و شهر در ایالات متحده وعده داده اند كه عرضه خود را از زغال سنگ و گاز طبیعی به انرژی خورشیدی ، بادی و نیروگاه های آبی تغییر دهند. سنت لوئیس ، که در حال حاضر تنها 11 درصد از انرژی خود را از منابع تجدید پذیر دریافت می کند ، می گوید که تا سال 2035 صرفاً از منابع تجدیدپذیر کار خواهد کرد. دنور معتاد به زغال سنگ قول داده است که همین کار را تا سال 2030 انجام دهد.

لسی شاور ، مدیر شهر برای انرژی های تجدیدپذیر در انستیتوی منابع جهانی ، از طریق ایمیل گفت: “شهرها این اهداف را تعیین می کنند و تلاش می کنند تا از یک برنامه بسیار جاه طلبانه از درصد بسیار کمی از انرژی های تجدیدپذیر به 100 درصد برسند.” “این زمان مهیج برای کار انرژی شهری است.”

اما آیا واقعاً 100 درصد شهرهای تجدید پذیر … 100 درصد تجدید پذیر هستند؟ واقعیت کمی پیچیده است – و این چالش های کربن زدایی واقعی “عمیق” برق در ایالات متحده را نشان می دهد.

اول ، تعویض برق پاک به معنای بازنشانی رد پای کربن در یک شهر نیست – ساکنان هنوز هم می توانند با اتومبیل های گازسوز رانندگی کنند یا خانه های خود را با گاز طبیعی گرم کنند. حتی بیشتر ادعاها در مورد استفاده از “برق پاک” با هشدارهایی همراه است: آنچه در واقع شهرها بدان معنی است این است که آنها برق کافی را از باد ، خورشید یا سایر منابع پاک برای تعادل برق مورد استفاده در طول سال خریداری می کنند. برای مکان های پر از انرژی های تجدیدپذیر ، مانند ورمونت ، مسئله چندان مهمی نیست. اما در مناطق دیگر ، یک شهر ممکن است تمام انرژی خود را از منابع تجدید پذیر در زمان واقعی استفاده نکند. حتی وقتی خورشید نمی درخشد و باد نمی وزد ، هنوز الکترون ها باید از طریق شبکه جریان داشته باشند تا نور را روشن نگه دارند. و اکنون بیشتر این انرژی سازگارتر از منابع تجدید ناپذیر ، عمدتا گاز طبیعی و زغال سنگ تأمین می شود.

جوشوا رودز ، یک همکار تحقیقاتی در دانشگاه تگزاس در آستین گفت: “در واقع شهری وجود ندارد که مانند یک جزیره با برق کار کند.” “شما به یک شبکه بزرگتر متصل خواهید شد.” چیزی به نام “الکترونهای سوخت فسیلی” و “الکترونهای تجدید پذیر” وجود ندارد – پس از رسیدن به شبکه ، تمام قدرت مخلوط می شود. این بدان معناست که حتی یک شهر 100 درصد تجدیدپذیر نیز می تواند گاه از طریق سوخت های فسیلی برق تأمین کند. رودز می گوید که اهداف کار صرف بر روی انرژی های تجدیدپذیر مکانیسم های حسابداری است تا توصیف خالص منابع انرژی شهر.

https://www.youtube.com/watch؟v=i_xwYTKX8pY

در حال حاضر این مشکل بزرگی نیست: بیشتر شهرها برای رسیدن به این مرحله راهی طولانی را باید طی کنند. شبکه برق ایالات متحده هنوز بیش از 60٪ از طریق سوخت های فسیلی تأمین می شود و بیشتر شهرها فقط حدود 15٪ انرژی خود را از منابع تجدیدپذیر دریافت می کنند. وقتی مقامات شهرداری انرژی را از منابع تجدیدپذیر خریداری می کنند – حتی اگر هنوز به شبکه بزرگتری متصل باشند – تقاضا برای تاسیسات بادی و خورشیدی را افزایش می دهند. اما در طولانی مدت ، کارشناسان می گویند این استراتژی همه کشور را از سوخت های فسیلی نجات نخواهد داد.

Nestor Sepulveda ، یکی از همکاران مک کینزی و نویسنده مقاله تأثیرگذاری درمورد کربن زدایی شبکه ، گفت: هنگامی که شهرها از این نوع اقدامات متعادل سازی انرژی های تجدیدپذیر استفاده می کنند ، “چیزی را که بسیار مهم است ،” حذف می کنند. “شما تقویم زمانی را از دست می دهید – وقتی انرژی تولید و مصرف می شود.” منابع تجدید پذیر مانند باد و خورشید فقط در ساعات مشخصی از روز در دسترس هستند ، اما یک شبکه “تمیز” واقعاً منابع برق بدون کربن را در هر زمان آماده خواهد کرد.

مقامات محلی هنوز تلاش نکرده اند که از این محدوده بسیار بالاتر پیروی کنند و سرزنش آنها دشوار است. بیشتر فناوری مورد نیاز برای برق پاک و شبانه روزی هنوز کاملاً آماده نیست. به گفته جسی جنکینز ، استاد مهندسی دانشگاه پرینستون ، این می تواند شامل باتری های غول پیکر ، انرژی هسته ای و زمین گرمایی ، و همچنین سوخت هیدروژن و شاید حتی گاز طبیعی همراه با جذب کربن باشد.

اما این منابع انرژی یا آماده استفاده گسترده نیستند و یا آنقدر گران هستند که اجازه پرداخت هزینه ها را نمی دهند. جنکینز گفت: “آنها واقعاً آماده مقیاس گذاری نیستند.” وی افزود ، اگر ایالات متحده جدی است كه میزان تولید گازهای گلخانه ای را به صفر برساند ، “ما باید دهه آینده را بسیار فعال سپری كنیم – این فن آوری ها را به جلو سوق دهیم و ببینیم كدام یك موفق می شوند ، با چه سرعتی بالغ می شوند و با چه سرعتی می توانیم آنها را در آینده مقیاس كنیم.” “

نشانه های امیدوار کننده ای وجود دارد. جو بایدن ، رئیس جمهور منتخب ، در جریان مبارزات انتخاباتی خود قول داد که تا سال 2035 تمام انتشار گازهای گلخانه ای را حذف کند – یک سفارش بالا ، اما از نظر فنی با سرمایه گذاری های عظیم در انرژی پاک امکان پذیر است. و حتی اگر بیدن توسط یک کنگره تقسیم شده تا حدی با مشکل روبرو شود ، ممکن است بتواند با جمهوری خواهان همکاری کند تا تحقیق و توسعه فناوری مورد نیاز برای نصب شبکه را تحریک کند.

سپولودا گفت: “انرژی های تجدیدپذیر طی دهه گذشته پیشرفت های چشمگیری داشته است.” “و این عالی است.” وی افزود ، اما از بین بردن کربناسیون کامل به انرژی پاک دیگری غیر از خورشید و باد نیاز دارد. س isال این است که چه کسی آن را اختراع می کند – و اینکه آیا به زودی کافی خواهد بود؟




منبع: nama-news.ir

دیدگاهتان را بنویسید

Comment
Name*
Mail*
Website*